Nadat ik Dimitri Verhulst naast me neerlegde, dacht ik te beginnen in Gekkenhuizen! van Jauffret Régis. Een gevierd Frans schrijver, zo vertelde de achterflap. Op de eerste pagina werd al duidelijk dat ik iets had meegenomen dat totaal niet naar mijn goesting was. Gelukkig zijn wij met velen in het gezin en mocht ik beginnen in Het Koningsboek van Arnaldur Indridason, een keuze van de papa.
Wederom bevielen de eerste pagina’s me niet. De schrijfstijl was ruw en onhandig. Een vertaling uit het IJslands en daar ligt volgens mij de oorsprong van het probleem. Gelukkig was het verhaal wel iets waard en naarmate het vorderde, werd die onhandige schrijfstijl vergeten.
In Het Koningsboek gaan de IJslandse student Valdemar en zijn professor op zoek naar het Koningsboek, dat deel uitmaakt van de Edda, een belangrijk manuscript voor de bevolking van IJsland. De professor is het boek kwijtgespeeld tijdens de oorlog en heeft in al die tijd zijn geheim bewaard. Het boek moet zijn plaats opnieuw innemen, zonder dat iemand het merkt.
Het is een verhaal vol spanning en mysterie. Gaandeweg ontdekt Valdemar meer en meer over het verleden van de professor. Gedurende het hele boek wordt er een soort van dubieuze toon aangehouden zodat het lijkt alsof de professor niet is wie hij zegt te zijn. Of dit de waarheid is, moet u zelf maar ontdekken.
Geplaatst door Mirthe 
Biblog Lommel 