Dimitri Verhulst

Hij wist me al te boeien met De Helaasheid Der Dingen en Mevrouw Verona Daalt De Heuvel Af, dus besloot ik om nog een aantal van zijn werken mee op vakantie te nemen. Twee weken in het buitenland zorgen immers voor genoeg vrije tijd om eens een boek ter hand te nemen.

De Verveling Van De Keeper zorgde voor twee dagen vol leesplezier. Het boek verteld over het leven van een keeper die zich in de verre toekomst bij het nationale elftal voegt. Vlaanderen is een land op zich en wint het wereldkampioenschap. Een leuk verhaal met een absurd einde. Wanneer de titel verklaard wordt, blijkt het hele boek onnutige informatie te bevatten. Prachtig gewoon. Ik noem dat conceptueel schrijven.

De Kamer Hiernaast vond ik iets minder. Het hoofdpersonage, dat zit te wachten tot zijn vriendin en zijn beste vriend de aangrenzende kamer verlaten, verdrijft zijn tijd met het schrijven van een roman. Het concept sprak me aan, maar verloor zijn waarde naarmate de pagina’s omgeslagen werden. De wending van het verhaal kan vergeleken worden met die van De Verveling Van De Keeper, het overkoepelende idee is hetzelfde, maar minder goed uitgewerkt.

Het derde en laatste Verhulst-boek dat ik had meegenomen was Dinsdagland, Schetsen van België. Dit boek bevat niet meer dan een samenraapsel van vertellingen over ons land. Een beetje nostalgisch van aard en nonkel Potrel, die we kennen uit De Helaasheid Der Dingen, komt er weer in voor. Aangenaam leesvoer, maar meer ook niet. Heimwee gegarandeerd als je je in het buitenland bevindt.

Voorlopig blijft Verhulst even langs de zijlijn liggen, maar hij blijft één van mijn favorieten.