Indi

Negentien jaar na het verschijnen van de laatste Indiana Jones film is er nu een nieuwe Indi film: The Kingdom of the Crystal Skull.  Opnieuw met Harisson Ford in de rol van Indi (66 jaar ondertussen) en Spielberg als regisseur en George Lucas als producent.  De nieuwe film speelt zich af in volle koude oorlog in 1957 en er wordt dan ook niet meer gevochten tegen de nazis, maar zijn de Russen de vijanden.  Nazis. I hate these guys, zoals Dr. Jones het zegt in Indiana Jones and the last Crusade, afgelopen vrijdag nog te zien op VT4.  Op deze pagina van de IMDB vind je nog meer leuke quotes uit de film.

De drie eerste Indiana Jones films vind je ook in de bib.  Toch altijd leuk om terug te zien.

Naar verluidt is de nieuwe film schatplichtig aan De zeven kristallen bollen en De zonnetempel, twee albums van Kuifje.  Niet toevallig, omdat Spielberg de rechten gekocht heeft van de Kuifje strips en er ook drie films van gaat maken. 

Jeugdauteur Patrick Lagrou schreef ook al een verhaal over Het raadsel van de kristallen schedel.  Over de herkomst en authenticiteit van de Kristallen schedels is trouwens al veel inkt gevloeid.

Gisteren ging de film in première op het filmfestival van Cannes en binnenkort is de prent ook hier te zien.  Ik zal er alvast zijn met de kinderen.  Ik begin het tunetje (de Raiders March) zowaar nu al te fluiten… (zie ook onderstaande clip)

Een lans voor Do Van Ranst

Vorige week heeft Do Van Ranst de Prijs Knokke-Heist Beste Jeugdboek (12-16 jaar) gewonnen.  Voor de tweede keer al.  Om aan deze prijs te kunnen deelnemen moet je een onuitgegeven manuscript opsturen, waarvan er vervolgens 50 weerhouden worden.  De jury las de 50 manuscripten en kwam tot de conclusie dat Moeders zijn gevaarlijk met messen, dat van Do Van Ranst bleek te zijn, de beste inzending was.

De jury stelt dat die licht melancholische ondertoon, de uitgepuurde stijl, dat beetje absurditeit… Eigenlijk is het een verhaal dat alleen Do Van Ranst kon bedenken.

In een artikel afgelopen vrijdag in De Standaard toont Do Van Ranst zich heel tevreden met de prijs.  Maar in datzelfde artikel zegt hij dat hij zich naar zijn mening te weinig gewaardeerd voelt.  Hij is al negen jaar bezig, heeft een heel aantal boeken op zijn naam staan, won twee boekenwelpen, werd vertaald in Duitsland, won in Duitsland de Deutsche Jugendliteraturpreis voor Mijn Vader zegt dat wij levens redden (waarmee hij ook de eerste keer won in Knokke-Heist en dat ook verfilmd wordt), enz..

En toch wordt hij niet gevraagd voor pagweg Zuiderzinnen, zijn het altijd dezelfde namen die hij ziet circuleren in dat circuit, enz…  Er klinkt toch een zekere vorm van verbittering in zijn stem.  Ontgoocheling.  Maar geen frustratie zoals hij zelf zegt.

Ik wil bij deze graag even een lans breken voor het werk van Do Van Ranst.  Ik heb een heel aantal van zijn boeken gelezen en dat zijn werkelijk pareltjes van jeugdboeken.  Hij laat ook niet na om maatschappelijke thema’s of problematieken aan te halen zoals echtscheidingen, zelfmoord, eetstoornissen,..  En hij doet dat met verve.  Dun uit 2006 vond ik bijvoorbeeld schitterend.  Het won geheel terecht een boekenwelp.  Zijn schrijfstijl is zoals hij zelf zegt heel filmisch, maar toch ook heel poëtisch.  Hij is hier ook een paar keer op bezoek geweest voor een lezing en dat was meer dan ok.  De aanwezige kinderen waren telkens reuze enthousiast.  Dat de bibliotheekwereld hem meer dan waardeert bewijst het feit dat Do werd gevraagd om in 2007 het boekje B.I.B.: boekenbende in de bib te schrijven.  Een verhalend boek waarin op een speelse manier uitgelegd wordt hoe de bibliotheek in mekaar zit.

Hier een lijstje van zijn boeken in onze bib.  Meer dan de moeite waard om te lezen.  Rep u naar de bib of de boekhandel !  Meer info over zijn werk op zijn website of op Villa Kakelbont.