Het verhaal wist op sommige momenten nog maar juist mijn aandacht vast te houden, maar de grafische elementen waren zeer boeiend. Leuk om naar te kijken, met andere woorden.
Dat Quentin Tarantino zich mocht uitleven als gastregisseur was duidelijk te merken. De puur zwart-witte illustraties, de opsomming van wapens,… That was Tarantino my dear fellow. En het vele bloed, volgens mij had hij daar ook iets mee te maken. Maar het kan natuurlijk zijn dat dat in de originele strip/grafische novelle ook zo was en dat ik er compleet naast zit. Het had wel veel weg van Kill Bill op bepaalde momenten. Me likes.
Laten we zeggen dat hij op mijn lijstje van bijna-favorieten terechtkomt. Misschien als ik hem een tweede keer bekijk, dat hij dan hogerop geraakt.
Geen typische romantische komedie, zoals ik gevreesd had.
Neen, het was zowaar nog saaier dan dat.
Het verhaal makes no sence. Plotseling heeft een jonge vrouw een relatie met een twintig jaar oudere half-beroemdheid. Waarom? Dunno. Geen romance gezien, geen charmes. Inlevingsvermogen nihil. En plots valt er een dode. Een crime passionel zogezegd. Maar er was geen passie te zien. Eigenlijk.
Voor de kunst moeten we het ook niet doen. Het schilderij dat geveild wordt voor meer dan vier miljoen, trekt op niets. En de naam van de kunstenaar didn’t ring a bell. Kijk, ik ben hem alweer vergeten.
Het was alleen leuk om nog eens wat beelden van Parijs te zien. En la Tour Eiffel. Uiteraard.
De ontmoetingen die plaatsvinden door het samenkomen van omstandigheden, deden me dan weer denken aan films van Alejandro González Iñárritu zoals Babel en 21 Grams.
Hoewel Sigourney Weaver één van de vele redenen is waarom ik Alien verafschuw, zet ze hier een prachtprestatie neer.
Afgelopen weekend was het de première van De Collega’s 2008. Een stuk van ‘t Arsenaal, gebaseerd op het originele stuk en de tv-serie, geschreven door Jan Matterne. De recensies zijn alvast zeer goed. De Standaard schrijft vandaag “de zalen zijn zowat overal uitverkocht en dat is meer dan verdiend”. De recensent van de Morgen stelt “De collega’s combineert zo op slimme wijze het bekende materiaal met een nieuwe interpretatie: van getrouwe kopie naar eigentijdse dramaturgie”.
De collega’s, jongens toch, waar is de tijd. Een tv-serie over de lotgavallen van een aantal klerken, typistes, klasseerders, bodes, chefs, onderbureauchefs, enz… in een Brussels ministerie. Ik ga er niet té nostalgisch over doen, maar het was toch genieten op zaterdagavond (of was het zondag?) eind jaren ‘70 en begin jaren ‘80. Jaak Van Assche als De Pesser, Tuur de Weert als Vanhie, Rene Verreth als Persez, wijlen Mandus De Vos als Verrastenhoven, enz.. De collega’s spraken elkaar dikwijls met de familienaam aan (Jomme Dockx werd wel de Jomme genoemd) en hun voor- en familienamen pasten ook wonderwel bij de personages. Bonaventuur, Mireille Puis, Philemon, Madam Arrabell, Hilaire Baconfoy, Jenny Vanjes, enz.. Schitterend.
Net als in de hilarische serie Het Eiland, begonnen bij de collega’s sommige dialogen en uitspraken een eigen leven te leiden. De computer naar de foeter! Miraa maasje, enz..
Wanneer de papa een film uitkiest, vrees ik al voor het ergste. De laatste keer had hij (per ongeluk, weliswaar) een promotiefilm voor het Christendom meegebracht, en de keer daarvoor bekeken we Perfect Stranger. Geen aanrader, neem het van me aan.
Al een aantal dagen bestaat het plan om The Bourne Ultimatum te huren, maar het komt er maar niet van. Gisterenavond hebben we dan maar naar The Proposition gekeken, een film die vaderlief uit de bibliotheek had meegebracht. En voor één keer was het wel een goede keuze. Het feit dat Nick Cave voor het scenario zorgde, wekte bij mij toch enige nieuwsgierigheid op.
Het verhaal speelt zich af in Australië en kan onder de categorie “Westerns” geplaatst worden. Drie broers maken deel uit van een bende en een politieagent geeft één van hen de opdracht om de oudste, en gevaarlijkste, te vermoorden. In ruil daarvoor, zal hij de jongste, die de galg trotseert, gratie verlenen.Het einde heb ik niet meer gezien. Ik hield het niet meer vol, en ben onder de wol gekropen. Maar wat ik wel gezien heb, was wel de moeite waard.
De hele film steunt op het thema zusterliefde. De jongste zus leeft in een wereld van mannen versieren en heeft geen job, de oudste is advocate en is helemaal geen verleidster. Wanneer ze een relatie begint met een collega, weet de jongste hem ook binnen te doen. En zoals dat dan moet, worden ze betrapt. Er ontstaat een ruzie en de jongste trekt richting Californië, waar ze haar oma ontmoet.
Op het eerste gezicht lijkt het de zoveelste romantische komedie, maar In Her Shoes heeft toch nog iets meer dan dat. Misschien heeft het feit dat hij gebaseerd is op een boek daar wel iets mee te maken.
Zaterdagmorgen bracht ik twee Vlaamsche films mee uit de bibliotheek. Gisteren vond ik dat het tijd was voor Dennis van Rita en vanavond denk ik dat het tijd gaat zijn voor Zwartboek. Als ik mijn opdrachten afgewerkt krijg, that is.
Dennis is een jongen van zesentwintig, maar “zijn hersenen zijn niet meegegroeid”. Hij komt vrij uit de gevangenis, waar hij zat wegens aanranding. Zijn moeder is in de zevende hemel, maar de buurt blijkt niet zo blij te zijn wanneer Dennis thuiskomt. Als de jongen opnieuw beschuldigd wordt van aanranding, wordt hij voor de tweede keer opgesloten. Zijn ouders en hun advocaat - Tom Van Dyck zag er vreselijk uit - doen er alles aan om ervoor te zorgen dat hij in een instelling terechtkomt, waar hij goed behandeld zal worden.
De film is ontroerend, bij momenten, maar voldeed niet aan mijn verwachtingen. Misschien stel ik wel te hoge eisen, want ik hoop altijd dat een film uit eigen land stukken beter gaat zijn dan een Hollywoodproductie.
Het viel me trouwens op dat de meeste Vlaamse producties die ik zag, dramastukken waren. Ik vind dat er films moeten komen à la Het Eiland of In de Gloria. Een beetje humor kan nooit kwaad.
De film vertelt een verhaal over vriendschap, trauma en wraak. Vier vrienden komen door de slechte afloop van een grap in een jeugdinstelling terecht waar ze mishandeld worden door de bewakers. Wanneer de jongens volwassen zijn, nemen ze wraak. Twee van hen worden beroepsmoordenaars en brengen één van de bewakers om het leven, waar dan ook een rechtzaak van komt.
Meet the Parents en Meet the Fockers zijn twee van die films die om de zoveel tijd weer eens op het televisiescherm verschijnen. De eerste had ik al gezien, van de tweede maar een stukje, dus greep ik mijn kans toen ik hem in de bibliotheek zag staan. Niet dat dit soort films echt mijn genre is, maar als ontspanning kan het tellen.
Het verhaal gaat als volgt: een koppel gaat trouwen en ouders en schoonouders ontmoeten elkaar. Het zou geen komedie zijn mochten de twee families geen tegengestelden zijn van elkaar. Moeder Focker is sekstherapeute, terwijl vader huisman speelt. Schoonvader is een CIA-agent op pensioen en zorgt voor een bedrukte sfeer. Iedereen wil hem echter tevreden stellen. En dan - logischerwijs - gebeuren er allerlei domme dingen.
Voor wie enigszins te vinden is voor domme humor is Meet the Fockers een must. Wie voor het serieuzere werk geboren is, waagt er zich beter niet aan.
Omdat ik me tijdens het weekend had voorgenomen om deze week minstens vier films te bekijken, ben ik er gisterenavond alvast aan begonnen. De eerste op het programma, was The Missing.
De film speelt zich af in New Mexico, waar blanken en Indianen in onvrede samenleven. Wanneer de dochter van een genezeres door Indianen wordt ontvoerd om verkocht te worden in Mexico, probeert een gezelschap van drie haar weer op te sporen. Ze krijgen te maken met de donkere magie van een brujo (of een Indiaanse tovenaar) en allerlei geluksbrengers, die hen doen overleven.
Een film met Cate Blanchett weet me meestal wel te boeien, maar deze vond ik niet zo spectaculair. Hij krijgt dan ook maar juist de helft - een vijf op tien. Wie echter geïnteresseerd is in Indianen en hun cultuur zou er wel eens plezier aan kunnen beleven. Hoewel die cultuur niet al te vaak aan bod komt.
Je bladert op dit moment door de archieven voor geziencategorie
Een aantal gebruikers en medewerkers van de Lommelse bib hebben deze blog opgestart. Een blog met tips of meningen over boeken die men net gelezen heeft, cd's die men beluisterd heeft, een mooie dvd, nieuwigheden in bib, de leesclub van de bib, verslagen van activiteiten, foto's, enz... Interesse om deel te nemen aan deze blog? Je mag altijd reageren op de berichtjes. Op de website van de bib lees je hoe je lid kan worden van het biblogteam.
Geen reacties » | 
film, gezien | 
Permalink
Geplaatst door Mirthe
Afgelopen weekend was het de première van 
