The Curious Case of Benjamin Button

De vergelijking met Forrest Gump is niet helemaal onterecht. De film blijft duren en duren. Maar waar The Curious Case of Benjamin Button ongelooflijk saai wordt, blijft Forrest Gump tenminste interessant.

Het verhaal — over een jongen die geboren wordt in het lichaam van een tachtiger, al dementerende sterft in het lichaam van een baby, en ondertussen leert omgaan met liefde en teleurstellingen — geeft niet veel meer mee dan de grote lijnen. Geen verrassende wendingen en geen spanning, wat de film enorm langdradig maakt. En er mist iets. Benjamin heeft veel te weinig moeite met het feit dat hij anders is. En daar gaat een stukje geloofwaardigheid. Het concept wordt niet genoeg uitgebuit. Men had er veel meer mee kunnen doen.

Revolutionary Road

(Wegens de grote verhuis naar Gent, ontleen ik de laatste tijd minder en minder dvd’s en boeken uit de Lommelse bibliotheek. Maar omdat ik toch nog een bijdrage wil leveren aan deze blog, ga ik iets schrijven over nieuwe films, degene die ik zag in de bioscoop. Mochten ze ooit in de bibliotheek verschijnen, dan heeft u misschien nog iets aan een recensie.)

Dat Kate Winslet een slechte actrice is, dat zal je me niet horen zeggen. Ze heeft immers al enkele keren bewezen dat ze toch wat in haar mars heeft (in Eternal Sunshine of the Spotless Mind, bijvoorbeeld). Maar dat ze allerlei nominaties en prijzen krijgt voor haar rol in Revolutionary Road, dat vind ik nu toch iets te ver gaan. Oké, ik moet toegeven dat ik één enkele keer heb gedacht van “Hm, die vrouw kan acteren”, maar mocht ze een Oscar winnen, dan enkel wegens gebrek aan beter.

De vele positieve reacties die de film uitlokt, lijken me ook een beetje overdreven. Het is een goed drama, maar het einde vond ik ronduit stom. Ik had het anders verwacht. Anders gehoopt, eigenlijk. Aan mijn verwachtingen werd niet voldaan.

Het hele verhaal speelt zich af binnen een doodgewoon gezin. De middenmoot. Maar vroeger hadden ze plannen. Ze zouden naar Parijs gaan, ze waren speciaal, anders dan de rest. April is niet gelukkig. Ze wil de dagelijkse sleur ontvluchten en naar de Franse hoofdstad verhuizen. Droom wordt (bijna) werkelijkheid, maar dan krijgt hij promotie, en is zij zwanger. En het einde is — zoals ik al zei — stom.

Fracture

Weer zo’n film waarin de misdadiger allerlei truucjes toepast om de wet te omzeilen, of om het moordwapen te doen verdwijnen. Die truucjes zijn wel leuk, want een half uur later, zit ik er nog over na te denken.

Verder was hij niet zo speciaal. Entertainend, dat dan weer wel. Het einde werd lang gerekt, maar dat was misschien wel nodig om het verhaal compleet te maken.

Girl With A Pearl Earring

Vermeer. Johannes Vermeer. Het zegt me niets. De lessen Kunstgeschiedenis behandelden enkel de Moderne Kunst. En maar goed ook, want dat is meer mijn soort van kunst. Toch herkende ik het schilderij waarop het meisje wordt afgebeeld.

Girl With A Pearl Earring kan een biografie genoemd worden, maar eigenlijk gaat het niet om de kunstenaar. Het gaat om het verhaal achter het schilderij, dat in deze film mooi en vol gevoel wordt weergegeven. Mede door het feit dat ik het verhaal niet kende, werd de film interessant. Het verhaal van Frida en Modigliani kende ik wel, hun beeldbiografieën vond ik dan ook minder geslaagd en eerder slaapverwekkend.

Het is geen pracht van een film, maar hij is ook niet slecht. Het is een gewone film, ideaal om te ontspannen.

L4yer Cake

Iedere week stond ik weer te twijfelen: neem ik hem mee, of niet. En aangezien ik al genoeg Fawlty Towers had om de weekavonden mee door te komen, nam ik eindelijk Layer Cake eens mee. Het was Daniel Craig die me deed twijfelen.

Over de film heb ik gek genoeg weinig te zeggen. Hij wist me niet te verrassen, had een vrij simpel maar leuk verhaal en kan bij het stapeltje gangsterfilms gevoegd worden. Iets zegt me dat hij bovenaan zou liggen, but I can’t put my finger on it. En om dan toch maar iets te zeggen: die kerkachtige muziek paste er totaal niet bij.

Dead Poets Society

Een televisieklassieker, maar eentje die ik nog niet gezien had. En hij was beter dan ik dacht.

Robin Williams is nu niet meteen mijn favoriete acteur. Ik was dan ook blij dat hij niet al te veel in beeld kwam en dat het vooral om zijn leerlingen ging. In de rol van docent, laat hij de jongens kennismaken met vrije meningsuiting en geeft hij ze een liefde mee voor poëzie. Pas wanneer één van de jongens de hoofdrol speelt in een toneelstuk, tegen de wil van zijn ouders in, schiet de film goed in gang.

Het einde is ontroerend.

Inside Man

“Mijn naam is Dalton Russel. Luister goed want ik kies m’n woorden zorgvuldig en ik herhaal ze niet. Jullie kennen nu m’n naam. Dat is dus wie. Waar kan het best omschreven worden als een cel. Maar het is anders om hier te zitten dan in een gevangenis. Wat is eenvoudig: kort geleden heb ik de perfecte bankoverval bedacht en uitgevoerd. Wanneer is nu ook bekend. Het waarom is, naast financiële redenen natuurlijk, uitermate simpel: omdat ik het kan. Nu alleen nog het hoe. En daar, om met de Bard te spreken, zit ‘m de kneep.” – Klinkt allemaal veel beter in het Engels natuurlijk.

Er bestaan wel meerdere films die de perfecte bankoverval laten zien. Deze is redelijk goed in zijn genre. De overval zit genialer in elkaar dan de casino-overvallen in de drie Ocean-films. Er zijn geen gewonden, geen daders en er is geen buit.

Wilt u weten hoe dat zit (of plant u zelf een bankoverval), dan raad ik u deze film ten zeerste aan.

Four Brothers

“Spetterende actie en intrigerende personages.” – Dus ik had een actiefilm verwacht, brainless entertainment. Wederom werd ik verrast, want ik had de achterkant niet gelezen.

De spetterende actie volgde op de dood van een oude vrouw, de adoptiemoeder van vier screw-ups. Wanneer zij ontdekken dat de moord op hun moeder niet toevallig, maar gepland was, schieten ze in actie en gaan ze op zoek naar de daders en hun opdrachtgever.

Four Brothers heeft een vernieuwend concept. Geen brainless entertainment, maar een goede film.

Collateral

Tom Cruise is nu niet bepaald mijn favoriet, maar toch besloot ik gisterenavond om Collateral eens een kans te geven. Tom Cruise met grijze lokken is in ieder geval al stukken beter dan Tom Cruise als Jerry Maguire.

Het begon allemaal goed. Het verhaal zat, zo bleek, leuk in elkaar. Een onschuldige taxichauffeur wordt meegesleept in een milieu van moord en maffia (?). Maar dan gaat het bergaf. De film komt eindelijk goed op gang en dan blijkt dat er niet veel meer in zit dan een leuke start.

Het einde was dan weer wel verrassend, hoewel ik denk dat ik het al had kunnen raden, was ik er met mijn gedachten volledig bij geweest. Een aanrader is het niet, maar ik houd u zeker niet tegen om hem te proberen.

The Prestige

Een film moet me kunnen verrassen, anders is hij niet veel waard. Ik lees bijna nooit wat er op de achterzijde staat, om te voorkomen dat die verrassing me volledig ontnomen wordt. De cover, daar ga ik op af.

De cover van The Prestige doet vermoeden dat het om een gangsterfilm gaat. Iets à la Heat. Maar de verrassing kwam toen bleek dat het over goochelaars ging en het verhaal eerder iets weg had van The Illusionist. Twee goochelaars proberen elkaars geheimen te achterhalen. Het begint bij een passie en eindigd met een obsessie.

De film liet een indruk na. Ik heb nog uren zitten nadenken over het ultieme geheim en of het wel allemaal goed in elkaar zat.