De Helaasheid Der Dingen

In het begin had ik schrik dat ik mijn moeder gelijk zou moeten geven: het boek was te grof. Maar naarmate de hoofdstukken voorbijvlogen, begon ik het te appreciëren. Dimitri Verhulst heeft een aparte stijl van schrijven, maar dat mag wel.

Toen ik het hoofdstuk De Ronde Van Frankrijk had gelezen was ik helemaal overtuigd: deze mens kan schrijven. Hoewel het boek wordt voorgesteld als een autobiografie, hoop ik dat het grootste deel verzonnen is, want dat zou het pas echt geniaal maken. Schrijven over de werkelijkheid is zo moeilijk niet - hoewel het natuurlijk interessant moet blijven -, maar een hoofdstuk als dit verzinnen, zou van de schrijver een speciaal iemand maken.

“Onze Potrel had namelijk ontdekt dat zijn ideeën over de totale zuipschuit overeenstemden met de ideeën die Géo Lefèvre over de totale wielrenner had. Lefèvre, ontwerper van de allereerste Tour de France, had namelijk een wedstrijd in gedachten gehad die zodanig zwaar moest zijn dat slechts één deelnemer de eindmeet zou halen. Zo moest ook onze Potrel zijn krachtmeting eruitzien, en hij begon meteen het hele concept uit te werken met een zorg die hij nooit eerder voor iets anders had opgebracht.” - U moet de rest van het hoofdstuk zelf maar lezen om te achterhalen waarom het zo geniaal is.

De conclusie dat De Helaasheid Der Dingen vanaf dit eigenste moment tot één van mijn favoriete boeken behoort vind ik wel op zijn plaats. En hoewel ik nog een kanjer van een einde verwachtte, vind ik het niet erg dat er verschillende vragen onbeantwoord blijven.

Morgen kan ik aan Was Alles Maar Konijnen beginnen. Ik heb nog vijf weken treinen voor de boeg, misschien krijg ik mijn tien exemplaren in deze twee stagemaanden wel gelezen.