Marc

(md), zo las ik het onder een lp-bespreking in Humo.  Bij sommige interviews in datzelfde blad stond zijn naam: Marc Didden.  Gisteren werd de in Hamont geboren scenarist en filmmaker uit de Slimste Mens gespeeld door Wim De Vilder.  Maar oorspronkelijk was hij dus journalist en in mijn ogen vooral muziekkenner.  Een aantal van zijn interviews werden verzameld in het boek May I quest you an askion, the best of M.D.  Je kan er hoogst aangename gesprekken in lezen met de groten der aarde uit de rock’n'roll: Johnie Rotten, Bruce Springsteen, Paul Simon, Sting, Eric Clapton, Neil Young, …  Hij had zelfs gesprekken met artiesten die het tijdelijke ondertussen al ingeruild hebben voor het eeuwige: o.a. Jim Morrisson, Jimi Hendrix, Elvis Presley en Bob Marley. 

Van Marc Didden hebben we ook zijn romandebuut in huis: Liefde is doof.  Ik herinner me dat de kritieken niet mals waren voor zijn boek, maar zelf vond ik het hoogst aangenaam.

Net als de schrijfsels van die andere Marc in datzelfde blad: (mm) of beter Marc Mijlemans.  Ook hij maakte de mooiste besprekingen, waarvan sommige zelfs beter waren dan de lp’s.  De jaren ‘80 zouden op muzikaal gebied voor mij nooit hetzelfde geweest zijn zonder Marc Mijlemans.  Hij vulde ook de rubriek Mijl op Zeven, waarin hij de tv-programma’s van commentaar voorzag.  Maar zijn stukjes waren meer dan enkel dat, veel meer.  

Marc Mijlemans werd helaas niet ouder dan 28.  Je kan zijn stukjes voor Mijl op Zeven en enkele van zijn kortverhalen lezen in dit boek: Mijl op zeven: nagelaten werk.  Ik neem het zelf nog wel eens vast thuis.  En het blijft mooi, maar ook tragisch.  En wat is ondertussen al lang geleden, die jaren tachtig.